Κυριακή 14 Ιουνίου – 19:30 – Ακαδημία Πλάτωνος

«Η ιστορία δεν σιωπά μπροστά στις κάννες»

Μερικές φωτογραφίες, «ανύπαρκτες» μέχρι πριν λίγους μήνες, έχουν ζωντανέψει έναν από τους μεγαλύτερους σταθμούς της ιστορίας αυτού του τόπου. Λήψεις που απαθανατίζουν στιγμές και συναισθήματα, που το μεγαλείο τους δύσκολα «χωράει» σε ένα κομμάτι χαρτί.

Οι εικόνες από την εκτέλεση των διακοσίων κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την 1η Μάη του 1944, αποτελούν ένα μεγάλο ιστορικό μνημείο. Όλον αυτόν τον καιρό έχουν μετατραπεί σε εφαλτήριο για να ψηλαφήσει η νεολαία την ιστορία της, σε αφορμή για τους παλαιότερους να θυμηθούν και να αναπολήσουν, σε πυροδότη συναισθημάτων όπως ο θαυμασμός για το σθένος και την ηρωική στάση των κομμουνιστών αγωνιστών. Αντίστοιχα, έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης, με πολλούς υποψήφιους έτοιμους να λοιδορήσουν αλλά και να καπηλευτούν την ιστορία. Πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν σε αυτή την ιστορική στιγμή συντελείται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής θηριωδίας – με συνεργάτη το ελληνικό κράτος – και ταυτόχρονα γράφεται μια από τις σπουδαιότερες σελίδες της εργατικής λαϊκής ιστορίας. Διακόσιοι κομμουνιστές, πολιτικοί κρατούμενοι, κυνηγημένοι και εξόριστοι, χωρίς να δικαστούν, οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα επειδή δεν αρνήθηκαν τα ιδανικά τους και αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για ένα δίκαιο κόσμο. Και όλα αυτά στεκούμενοι όρθιοι, με χαμόγελο και περηφάνεια, την ώρα που τους σημάδευαν οι γερμανικές κάννες.

Η εκτέλεση αυτή δεν είχε στόχο την τιμωρία ή τη φυσική αποδυνάμωση του εργατικού – λαϊκού ή κομμουνιστικού κινήματος. Ήταν μια κίνηση καλά οργανωμένη (ακόμα και η επιλογή ημερομηνίας – η πρωτομαγιά, η μέρα των εργατών) με στόχο την τρομοκράτηση, την ευθεία επίθεση στην ανάγκη των ανθρώπων να οραματίζονται και να παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο. Πόσο αφελής σκέψη, όταν η ίδια η ιστορία έχει δείξει αμέτρητες φορές πως ο επαναστατικός αγώνας δε φιμώνεται με όπλα. Αυτό μας δίδαξαν οι διακόσιοι, μέσα από τις τελευταίες τους κουβέντες και τα σημειώματα που πετούσαν από τα στρατιωτικά οχήματα στο δρόμο για την εκτέλεση, όπως και τόσοι άλλοι/ες επαναστάτες ανά τα χρόνια και τα μέρη του κόσμου, μέσα από νικηφόρες αλλά και ηττημένες επαναστάσεις. Επαναστάτες που πριν γίνουν ήρωες, έζησαν και πολέμησαν για ένα ανώτερο ιδανικό, μια κοινωνία χειραφετημένη από τη φτώχεια, τους πολέμους, το φασισμό και την εκμετάλλευση.

Την Κυριακή 14/6 στις 7:30μμ στο φεστιβάλ Αναιρέσεις την Αθήνας, απευθύνουμε πλατύ κάλεσμα σε όλους/ες για να συζητήσουμε αυτή την εμπειρία, να αναλύσουμε το «μέταλλο» των ανθρώπων που κοίταξαν με χαμόγελο το θάνατο και να βοηθήσουμε να πιαστεί το νήμα που διαπερνά όλες αυτές τις σπουδαίες ιστορικές στιγμές και να συνδεθεί με την εποχή μας. Την εποχή του βάρβαρου πολεμικού καπιταλισμού και των σύγχρονων επαναστάσεων.

Στην εκδήλωση συμμετέχουν : 

• Προκόπης Παπαστράτης, ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ελληνική Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Αιμιλία Καραλή, Δρ. Φιλοσοφίας, εκπαιδευτικός
• Παντελής Παπαχρόνης, μέλος του ΚΣ της νΚΑ